umutlu bir bekleyiş...

Yaklaşık bir haftadır değişik duygular içerisindeyim. Gebelik haberinden sonra ve bebişin kalp atışlarını duymamın ardından beni en çok etkileyen şey, kızımın arka arkaya attığı üç tekme oldu... Tepkim başta büyük bir şaşkınlıktı, sonra birdenbire ağlamaya başladım... 
Çok güzel ve bir o kadar da çok garip bir his... hep duyarım atrafımdaki annelerden en çok özledikleri şey olduğunu... ben bu kadarını beklemiyordum gerçekten... Şuan göbeğimde daha sık bir sürtünme, bir dokunma hissi yaşıyorum...

Bugün öğle yemeğinin ardından yeniden muayane oldum... muayene masasına uzanırken karnımda yine müthiş bir hareketlenme oldu... Sonra da Osman Hoca geldi ve bebeğin hisettiğim hareketlerini gözlerimle gördüm... Dönüyor, el sallıyor, ellerini birleştiriyor ve bunları yaparken bizi izliyor gibiydi... Sanki muayane oalcağımı hissetmiş gibiydi... kızımı özlemişim... çok zarif bir kız olacağa benziyor... Osman Hoca bebeğe sempatik sevgi sesleri çıkarttı... sanki torununu sever gibiydi...

223 gram olmuş sevgili kızım... ne kadar küçük geliyor değil mi kulağa? bana her zamanki gibi inanılmaz büyümüş geldi görüntüsü...  mesanesi bile oluşmuş...

Osman Hoca'ya cinsiyetinin kendisi yokken kesinleştiğinden ve isim çalışmalarmızdan  bahsettim... İsim koymanın önemli ve gerçekten zor olduğunu söyledi...

Herşey yolunda, tansiyonum normal, bu haftaya kadar yalnızca 1 kilo almışım. Kötü kaderim yine yemekten sonra tartıldım, eminim daha azdım...  Osman Hoca tebrik etti, aferim dedi, ama toplam 7 kilo için kendini zorlama sakın dedi... biz de toplam 10 kilo'da anlaştık... 

Dün alışveriş için bir mağazaya girdim ve doğrudan hamile reyonuna yönlendirdiler... çok hoşuma gitti... gebeliğim artık farkediliyordu... biranda yürüyüşüm değişti... gururlu bir hal aldı...